تسخیر ناپذیران

. در ستایش هنر و هنرمندان

آدم های بی نهایت حساسی که به قول قدیمی ها ممکن است به یک غوره سردی شان کند و به یک مویز گرمی شان. با یک کرور عشق شکست خورده و نیمی از سال در افسردگی بودن، هزار هزار عادت کودکانه و کج خلقی ها و اداهای ساده و بچه گانه ... با اندامی نه چندان تنومند و در عین حال درباره ی کاری که می کنند به خودشان ایمانی دارند که شاید در نظر اطرافیان خودپرستی بیاید و تکبر. ممکن است از نظر مردم عادی ضعیف به نظر بیایند و روانشناس ها به دنبال فرموله کردن علایم بیماری های روانی قبل از هر کس دیگر به سراغ آنها بیایند.

قصه چیز دیگری است. این موجود عجیب و غریب، بار گران وحی هنر را به دوش می کشد و گلی به گوشه ی جمال خلقت است. این هنرمند است؛ هر کس، هرکجا و در هر هنری باشد. هنرمندان تسخیرناپذیرانی اند که در برابر هیچ قدرت ستمگری سر خم نمی کنند. پریشانی ، اندوه ، شادی و فریاد آنان از خاستگاهی انسانی برمی خیزد و به هیچ قیمتی تسلیم نمی شوند. خواه زبان از قفایشان بیرون بکشند ، خواه در زندان عمر سپری کنند و خواه در کوشک شاهان بر نزدیک ترین کرسی به آنان بنشینند.

به همین روزگار خودمان نگاه کن. به سیمین بهبهانی، سایه، استاد شفیعی کدکنی و استاد محمد رضا شجریان – که سایه شان مستدام- و به دیگران دیگری چون سید علی صالحی ، شمس لنگرودی و.... زنان و مردانی که عصاره ی روزگار تلخ خویش اند. فریاد مردمان میهن خویش.همین آدم های به ظاهر آسیب پذیر ... همین مردمان بر فنا چیره شده.

این همان ساحتی است که هر کس شعر بنویسد توان ورود به آن را ندارد و هر کسی که در آواز صدای استاد شجریان را تقلید کند نمی تواند بدان راه یابد. ساحتی که عوام اهل هنر – اگر پری بر شانه هاشان رُسته باشد – به محض ورود به آن پرشان می سوزد.

هنرمندانی از این دست به هیچ مصلحت اندیشی ای سازشکاری نمی کنند... چراکه روح متعالی و انسانی هنرفراتر از هر مصلحت و سازشکاری ای است. آن که جز این است را باید از این دایره بیرون دانست ...کم هم نیستند قلم به مزدها و دهان به مزدانی که جز پیروی از قدرت کاری دیگر نمی دانند ... حتی در لباس روشنفکری ....

هنر با سازش جفت نمی شود. از ستم و منفعت طلبی تمکین نمی کند و در نقطه ی الهی از پا افتادگی مغرور و سرفراز ایستاده است.

تو خود حدیت مفصّل بخوان از این مجمل...

 

 

/ 0 نظر / 6 بازدید