از بودن و سرودن

اگرچه اندوه ریشه می دواند و آدم را به گلدانی تبدیل می کند که تنها ثمرش اندوه های بی کران است، اما هنوز زنده و شاعرم.

و تنها همین شاعر بودن است که تنها دلخوشی آدم غمگینی ست که ریشه های هردم افزون تر اندوه دارد جسم سفالی گلدان گونه اش را می ترکاند...

/ 0 نظر / 15 بازدید