استاد سرود ...

با شما زمزمه‌ی این روزهایم را به اشتراک می گذارم ...  شعری شکوهمند از دکتر محمدرضا شفیعی‌کدکنی ...

 

بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب

که باغ ها همه بیدار و بارور گردند

بخوان دوباره بخوان تا کبوتران سپید

به آشیانه‌ی خونین دوباره برگردند

 

بخوان به نام گل سرخ ، در رواق سکوت

که موج و اوج طنینش ز دشت ها گذرد؛

پیام روشن باران ،

                       ز بام نیلی شب،

که رهگذار نسیمش به هر کرانه برد

 

ز خشکسال چه ترسی؟!

                                  - که سد بسی بستند:

نه در برابر آب ،

که در برابر نور

و در برابر آواز و در برابر شور...

 

در این زمانه‌ی عسرت

به شاعران زمان برگ رخصتی دادند

که از معاشقه‌ی سرو و قمری و لاله

سرودها بسرایند ژرف تر از خواب

زلال تر از آب.

 

تو خامشی ، که بخواند؟

                       تو می‌روی که بماند؟

که بر نهالک بی برگ ما ترانه بخواند؟

...

و می خوانم شعرهای استاد را ... با شوری دیگرگونه...

 

*

این پست وبلاگ دوست گرامی‌ام استاد کریمی ِ پسر را هم بخوانید ...

/ 3 نظر / 8 بازدید
شاید اشنای قدیمی

فکر کنم شمارو بشناسم...همون علی عباس نژاد که دانشگاه شهید بهشتی درس خونده درسته؟

رضا صالحی

آفتابی در نگاه و فرشته ئی در پیراهن از انسانی که تویی قصه ها می توانم کرد غم نان آگر بگذارد.

مریم تاج الدین

که بر نهالک بی برگ ما ترانه بخواند... چه لذتی بردم از خواندن دوباره این شعر پس از روزهای بسیار... سلام روزگارتان شاد