فصلی به بلندای قامت مردانه ات ...

تا پایان مرداد ماه این پست در این وبلاگ باقی می ماند.

 

تسلی و سلام

 

 

دیدی دلا که یار نیامد

 گرد آمد و سوار نیامد

 

 

بگداخت شمع و سوخت سراپای

 وان صبح زرنگار نیامد

 

 

آراستیم خانه و خوان را

 وان ضیف نامدار نیامد

 

 

دل را و شوق را و توان را

 غم خورد و غمگسار نیامد

 

 

آن کاخها ز پایه فرو ریخت

 وآن کرده ها به کار نیامد

 

 

سوزد دلم به رنج و شکیبت 

ای باغبان بهار نیامد

 

 

بشکفت بس شکوفه و پژمرد

 اما گلی به بار نیامد

 

 

خوشید چشم چشمه و دیگر

آبی به جویبار نیامد

 

 

ای شیر پیر بسته به زنجیر

 کز بندت ایچ عار نیامد

 

 

سودت حصار و پیک نجاتی

 سوی تو وآن حصار نیامد

 

 

زی تشنه کشتگاه نجیبت

 جز ابر زهر بار نیامد

 

 

یکـّی از آن قوافل پر با

ران ِ گهر نثار نیامد

 

 

ای نادر نوادر ایام

 کت فـرّ و بخت یار نیامد

 

 

دیری گذشت و چون تو دلیری

 در صفّ کارزار نیامد

 

 

افسوس کان سفائن حرّی

 زی ساحل قرار نیامد

 

 

وان رنج بی حساب تو دردا

 چون هیچ در شمار نیامد

 

 

وز سفله یاوران تو در جنگ

 کاری به جز فرار نیامد

 

 

من دانم و دلت که غمان چند

آمد ور آشکار نیامد

 

 

چندانکه غم به جان تو بارید

 باران به کوهسار نیامد

 

                                              مهدی اخوان ثالث

 

 

 

 

 

مرثیه ی درخت

 

 

دیگر کدام روزنه ، دیگر کدام صبح

 خواب بلند تیره ی دریا را

     -         آشفته و عبوس –

                               تعبیر می کند ؟

 

 

من می شنیدم از لب برگ

                              -   این زبان سبز –

  در خواب نیم شب که سرودش را

 در آب جویبار ،

               بدین گونه شسته بود :

 

-         در سوکت ای درخت تناور !

 ای آیت خجسته ی در خویش زیستن !

 ما را

 حتی امان گریه ندادند .

/ 0 نظر / 7 بازدید