حماسه و سوک ...   

تقدیم به شیر مردی که قهرمان اول بیست و نهم اسفند است ، مردی که دیوها با تمام کوششان نخواهند توانست نام و یادش را از دل و ذهن مردم این خاک خفته بیرون کنند ، نامی که یکی از سه قهرمان ملی ایران است در قرون اخیر.

تسلی و سلام

دیدی دلا که یار نیامد

گرد آمد و سوار نیامد

بگداخت شمع و سوخت سراپای

وان صبح زرنگار نیامد

آراستیم خانه و خوان را

وان ضیف نامدار نیامد

دل را و شوق را و توان را

غم خورد و غمگسار نیامد

آن کاخها ز پایه فرو ریخت

وآن کرده ها به کار نیامد

سوزد دلم به رنج و شکیبت

ای باغبان بهار نیامد

بشکفت بس شکوفه و پژمرد

اما گلی به بار نیامد

خورشید چشم چشمه و دیگر

آبی به جویبار نیامد

ای شیر پیر بسته به زنجیر

کز بندت ایچ عار نیامد

سودت حصار و پیک نجاتی

سوی تو وآن حصار نیامد

زی تشنه کشتگاه نجیبت

جز ابر زهر بار نیامد

یکی از آن قوافل پر بار

ران ِ گهر نثار نیامد

ای نادر نوادر ایام

کت فـرّ و بخت یار نیامد

دیری گذشت و چون تو دلیری

در صف کارزار نیامد

افسوس کان سفائن حری

زی ساحل قرار نیامد

وان رنج بی حساب تو دردان

چون هیچ در شمار نیامد

وز سفله یاوران تو در جنگ

کاری به جز فرار نیامد

من دانم و دلت که غمان چند

آمد ور آشکار نیامد

چندانکه غم به جان تو بارید

باران به کوهسار نیامد

                                              مهدی اخوان ثالث

مرثیه ی درخت

دیگر کدام روزنه ، دیگر کدام صبح

خواب بلند تیره ی دریا را

-         آشفته و عبوس –

تعبیر می کند ؟

من می شنیدم از لب برگ

-         این زبان سبز –

در خواب نیم شب که سرودش را

در آب جویبار ،

              بدین گونه شسته بود :

-         در سوکت ای درخت تناور !

ای آیت خجسته ی در خویش زیستن !

ما را

حتی امان گریه ندادند .

من ، اولین سپیده ی بیدار باغ را

-         آمیخته به خون ِ طراوت –

در خواب برگ های تو دیدم

من ، اولین ترنـّم مرغان صبح را

-         بیدار ِ روشنایی رویان ِ رودبار –

در گل فشانی تو شنیدم .

دیدند بادها

کان شاخ و برگ های مقـّدس

-         این سال و سالیان

                             که شبی مرگواره بود –

در سایه ی حصار تو پوسید

دیوار ،

دیوار بی کرانی ِ تنهایی ِ تو –

                                  یا

دیوار باستانی تردید های من

نگذاشت شاخه های تو دیگر

در خنده ی سپیده ببالند

حتی ،

نگذاشت قمریان ِ پریشان

( اینان که مرگ یک گل نرگس را

یک ماه پیشتر

آن سان گریستند )

در سوسوک ِ ساکت ِ تو بنالند.

گیرم ، بیرون از این حصار کسی نیست

گیرم درآن کرانه نگویند

کاین موج روشنایی ِ مشرق

-         بر نخل های تشنه ی صحرا ، یمن ، عدن ...

یا آب های ساحلی نیل –

از بخشش کدام سپیده ست

امـّا ،

من از نگاه آینه

-         هر چند تیره ، تار-

شرمنده ام که : آه

در سوکت ای درخت تناور

ای آیت خجسته ی در خویش زیستن

بالیدن و شکفتن،

در خویش بارور شدن از خویش ،

در خاک خویش ریشه دواندن

ما را

حتی امان گریه ندادند .

                           استاد دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی

اما ، روزهای پایانی سال ... معمولا بنا به رسم مردم به زیارت در گذشتگان می روند ، مزار دکتر سید حسین فاطمی ، وزیر کشور تنها دولت ملی و مردمی ایران ، و شهدای ملی شدن صنعت نفت – که در آغاز انقلاب لوح بزرگ یادبدشان باژگون شده است - در ابن بابویه غریب است ...

 

  

+

۱۳۸٥/۱٢/٢٥ - خلوت گزیده