چارپاره   

   نی نوای توی بُهت برف گم شده

   یخ زده تن شبان خفته نا امید

   گله های از صدای گرگ مضطرب

   نعره ی نیاز پشت مه نمی رسید

  

   وسعت تمام آفرینش این قفس

   با کدام معجزی توان شدن رها ؟

   آسمان تهی ... جوانه ها شته زده

   من کجای قصه ام ... تو در کجا ... ؟

 

   طعم نا خوش گلایه نیست در دهان

   تلخی شگفت شعر نا شکیبی ام

   اشتیاق نارس شکفتنی است نو

   در سکوت ممتدم ... ترانه ی غریبی ام

 

     لحظه ها مسافر بدون مقصدند

     بی نصیب... بی بهانه...سهو ... بی گزند

     میز بان ارتباط انگی استند

     عاشقانه ها به هیچ محض می رسند

  

     دلخوش مسکّنی که غیر درد نو

     هیچ بهره ای برای ما نداشته

     این زمین به سخره مان گرفته است ... سرد

     بذر مهر تازه ... کشته یا نکاشته

    مرگ ... ! ای ستودنی ترین امید ها

    ای همیشه دور .. ای همیشه دسترس

    انعکاس ناله هم مرا گذاشته

     مانده ام ... بیا ... بدون هم نفس 

    

    

+

۱۳۸٥/۱٠/٢٢ - خلوت گزیده